Chronicles of Barzo

Geçenlerde yine bir elimde purom, diğer elimde whiskim, bir ayağımda z5500 kumandası, diğer ayagımda 52 numara Zoom Air Kobe 52 oturuyordum. Zaman hızla akıyordu, ama aklım hiç oralı değildi. Akıntıya kapılmamalı, kendim bir akıntı olmalı ve akmalıydım. Çok şeyler düşündüm, geniz akıntısını, kanalizasyon sularını ve hatta Gulf Sittrim akıntılarını… Başka akıntıları da düşünmüştüm ama midem elvermedi kustum, içimdekileri akıttım bir kağıda, bir şiir oldum puromun tütün yaprağına yazıldım. Kadehimde zehir olsa, özentiyim içerim bana getir isimli quarteti dinledikten sonra Parisin ücra köşesinde 1 karısı, 3 çocuğuyla bir göz şatoda yaşan yalnızlığımın farkındalığını hissettim. Ve o an ürperdim, korkuyordum ama poker face ifademden ödün veremezdim, sarı kapşonumu kafama geçirdim, ve o anda çok acı bir gerçeğin farkına vardım, kapşonum son derece iğrençti ama yine de kendi kendime şöyle dedim “Sen raad ol koçum, kapşonmu onu geşcen…” Ve onu geştim, onbire ulaştım… Ve birden viskimin bittiği gerçeği yüzüme çarptı, sersemledim geri dönmek üzereydim ama bir powerball’ın 360 derece dönmesi gibi hızla döndüm ve o anda dedim ki cin fızz olsa akardı şimdi, bacardi mohito camdan bakardı dedim. Bu iğrenç esprimden sonra etrafıma baktım, kuşlar bile esprimden ürkmüş uzak diyarlara uçmuşlardı… Bir anda üşüdüğümü hissettim ve ölümü saldım, o anda ölenler için telefonumdan Armin Van Buuren’in en duygusal parçasını gönlümden koparırcasına dinledim ve tüylerim ürperdi, ve birden pantalonumda bir farklılık hissettim minik bir barış serçesi uçmaya hazır bir biçimde havalanmıştı bir kartal edasıyla… Neyse olsundu… Pek iyi bir kartograf olmasam bile purom, red labılım whiskim ve conversimle harikalar yaratacağımı emindim (siz raad olun koçum). Sonra dünyayı turlamaya başladım, her kurduğum cümlede adeta yüksekten uçuyordum, gezilerim sırasında bir kabileyi kendime taptırmayı bile başarmıştım. Bana hediye olarak taç bulamadıklarını ancak çok sevdikleri ve bundan önce kraliçelerine ait olan masaj koltuğunu hediye etmek istediklerini  söylediler. Koltuğu aldım ve oturdum, biraz rahatsızdı sanki bir kısım çıkıntılar oturanın rahat etmemesini istiyor gibiydi ama olsundu… Ben onlar için kraldım ve hatta bir nevi lorddum, ancak ben ayrılırken kıs kıs güldüler, işte bu kısmı pek anlayamadım. Bu arada purolarımı da yanımdan ayırmıyor, hafif sarımlı olanları içerek tüketirken, sıkı sarılanlarında tütünlerini kendimi ayırıyordum. Her gittiğim yerde, yanımdan ayırmadığım puropen kalemimle bir çizgi atıyordum. İskoçyaya vardığımda, dünyanın haritasını çizmeyi tamamlamış, üzerine imzamı da atmış, hatta çizmelerimi soğuk kıştan korunmak için kullanmıştım. Eve döndüğümde ise hanımın Poker Face’i içimi sızlattı, bunun üzerine yanık Armin Van buurenden In and out of love’ı dinledim hakkaten aşka girip çıkmıştım… SON

Kadim dostumun ve kalemdaşımın birlikteliğimize kısa ara vermesi üzerine bu yazıyı kaleme döküyorum. Sait Faik’in dediği gibi “Söz vermiştim kendi kendime; yazı bile yazmayacaktım. Yazı yazmak da, bir hırstan başka ne idi! Burada, namuslu insanların arasında sakin, ölümü bekleyecektim; hırs, hiddet neme gerekti. Yapamadım. Koştum tütüncüye, kağıt, kalem aldım. Oturdum. Adanın tenha yollarında gezerken canım sıkılırsa küçük değnekler yontmak için cebimde taşıdığım çakımı çıkarttım. Kalemi yonttuktan sonra tuttum öptüm. Yazmasam deli olacaktım” şıkıdım şıkıdım şıkıdım… Bu aşk beni deli edecekti, bir insan yazmaya nasıl ara verirdi uykularım kaçıyor. Günlerce uykusuz kalıp yatağımda dönüyordum. Eşim şüpelenmeye başlamıştı. Ucu kütleşmiş kalemlerime gözü ilişmişti. Ama ona da dediğim gibi bu tamamen duygusal bir olaydı. Beraber tartıştık ve bu arkadaşımızın ayrılığının kısa süreciğini temenni ettik, ben temenni etmeden öteye geçmek istiyordum. O temenni sınırını aşmak istiyordum. Aceleyle evden çıktım, ama kadim dostumla buluşmak için royal-salute whiskey, cohiba ve turuncu polarımı unutmadım tabiki… Paris sokaklarını arşınladım, çok ilginçtir kadim dostumun adresini almamıştım. Puromu yaktım polarımın kapşonunu başıma geçirdim. Champs Elysees’i baştan sona dolaştım dostum başka yerde oturuyoz olamazdı. Sabaha kadar aradım, arandım kendi içimde yolculuklara çıktım, trance dinledim. Sonra evime sabaha karşı döndüm. Eşim endişelenmeye başlamıştı benim ise ağzımı bıçak açmıyordu. Nasıl derdim dostumu bulamadım diye, içim kan ağlıyordu. Gözüm masadaki küt kalemlere ilişti daha geçen gün yazmıştım, nasıl olabilir diye düşündüm önemsemedim. Çocukları gittim öptüm, yattım. Ertesi gün geldiğinde çok farklı duydular içindeydim, dünkü o dostunu kaybetmiş ben yoktu sanki. Yeni bir hayata başlamış ben vardı. Daha yeni şatosuna katılmış bir yorgun yazar. Olanları düşündüm anlam veremdim. Eşime konuyu açmaya karar verdim. Eşimin anlattıkları beni çok sarsmıştı. Şatoya daha yeni gelmiştik ve ben yazmaya ara vermiştim… Bunun ileride sorun açıp açmayacağını bilmiyorum ama son kararımı vermiştim. Biraz kafamı dinleyip kendimi whiskey, puro ve trance üçlüsüne verecektim. Uzaklara yapılan gezilere kendi sağlığım açısından birazda olsun ara verecektim, ama yazmaya asla. Yazmasam deli olacaktım….