Chronicles of Barzo

CS oynama sanatı

barzofan — Wed, 28 Oct 2009 08:03:35 +0000

1. 24 inç monitör alınır.
2. 1.6 kurulur.
3. 1.5 e geri dönülür.
4. ayarlara girilir.
5. çözünürlük 640×480 yapılır.
7. oyuna girilir.
9. puro yakılır.
10. Kaybeden viskileri alır.
8. Sekizinci maddenin olmadığı fark edilir. onbir sekiz olur.

Çok önemli not: optimum performansla CS oynamak ancak ve ancak 24 inç monitör – 640*480 çözünürlükte mümkündür.

Bir Barzo’nun 24 saati

51ekran — Wed, 21 Oct 2009 19:55:19 +0000

Belgesel tadında bir yazıyla merhaba diyorum, Barzo’nun mekanındaki hikayeme. Barzo: çok duyduk, çok konuştuk, hakkında sayısız yorum yaptık vs. Peki bir Barzo’nun sıradan bir insan olarak hayatı hakkında ne biliyoruz? Çok önemli.

Saat 7:30′da kalkar Barzo. 8:40 dersine kadar anlıyor göründüğü NBA’den scoreları öğrenir, yine anlıyor gibi yaptığı muhabbetlerde söyleyeceği üç beş cümleyi belirler ve “ben raad olayım” gibi bir cümleyle kendini motive ederek güne başlar. Çok sevdiği foruma birkaç post atar, belki o günün dizisini biyerlere upload edip; forumun delikanlısı modunda bunu ilgili topicte belirtir. Yavaş yavaş giyinir kapüşonlusunu, yavaş yavaş bağlar ayakkabısının bağcıklarını ve yine yavaş yavaş inerek merdivenleri; yurttan çıkar. Kendine has yürüyüşüyle; ağır ağır dersine gider. (Please refer to the picture below)

Barzo

Saat 12:40′ta, bilgisayarcıda görürsünüz bazen. Kızın birine ders anlatıyordur. Yine ciddi bir tavırla; bölümün delikanlısı tadında yapar bunları. Bir Barzo’dan beklenmeyecek kadar yardımsever ve ince ruhludur bu dakikalarda. Ne de olsa onun da bir kalbi vardır.

Öğle yemeğini Şanzelize’de yer. Çok yer Barzo. Çok hareketsiz olmasına rağmen, çok kaloriye ihtiyacı vardır. Barzo’dur nihayetinde. Yemek sonrasında tatlıyı asla ihmal etmez. Bir çokoprens de olsa, ağzını tatlandırır Barzo.

to be continued…

Optik Kablomun bir ucuna sarsam saklasam seni…

kompresörcü — Wed, 21 Oct 2009 19:09:52 +0000

Çok değerli vakitlerini beni okumak için ayıran sevenlerime öncelikle çok müteşekkirim. Büyük üstadın dediği gibi, Alim unutmuş, kalem unutmamış, sen raad ol… Eksik olmayın, fazla mal göz çıkarmaz. Burada maldan kastım sizi sahiplendiğim veyahutta hareketlerinden ötürü tabiri caizse barzo olarak adlandırılan insanlar değildir. Kastettiğim ne kadar ekmek o kadar köftedir, ama şöyle bir husus mevzubahistir ki et olmadan köfte olmaz, o açıdan T-Bonelarınızın ve Dana Eskalopu Kordon Blö malzemelerinizi yanınızdan eksik etmeyiniz. Zira Emine beder şöyle buyuruyor, bir kilo et dünyaya beder, ey t-bone ettin beni derbeder…

Şimdi asıl konumuza geçmek gerekirse azizim, yani hakkaten boondock saintsdeki gibi çok aziz bir insanım ama şu an kastım siz asizsiniz ve hatta bazılarınız azize. (bayan okuyucularımı kırmak olmaz) Söylemek istediğim ilk evvel şudur ki, kendimi aramaya çıktığım yolculuğuma ilk başladığımda 3 yaşındaydım. Aramaya kendi evimden ve hatta ilk olarak tuvaletten başlamıştım. Hala hatırlarım, tuvaletin bulanık suyunda kendi poker face’ime bakıp feyzaldığımı O an kendimi bulduğuma inanmıştım, ama gördüğüm şey bana bir yönüyle benzemiyordu, konuşamıyordu çünkü… O an daha da derinlere inmem gerektiğine karar verdim, kendimi sonsuz derinliğe ve boşluğa bıraktığımdaki rahatlamayı hatırlar gibiyim, evet kafamı klosetin içine sokmuştum ve çıkamıyordum belki de çaresizdim ama yalnız değildim… Yanımda ufak fındıkçıklarda vardı… Neyse azizim (hala azizim manasında), gel zaman git zaman, derken bir gün bu kendimi aradığım yolculuğun sonuna geldiğimi hissettim, kafamda bir ses aradığın şey optik kablo, ona git! diyordu. Optik kelimesi kafamda yankılanınca, gözüm yakınlardaki Bacanak Optik isimli dükkana ilişti. Ama kafamı çevirdiğimde bütün ilişiğim kesilmişti, sonra göbek bağımın kesildiği günleri anımsadım ama bir dakika odaklanmalıydım. Ses kafamın içinde adeta defalarca yankılanıyor, kafamdaki boşluğun içinde hızla yayılarak karşı engele çarparak daha da güçleniyordu sanki. Sonra optik dükkanını girdim ve sordum, amca sizde optik kablo satılır mı acaba? Aldığım cevap ürkütücü bir o kadar ilham vericiydi, optik kablo burada satılmaz yavrum. Bu çarpıcı yanıttan sonra, bir an bilincimi yitirdim ve dilimden şu cümleler döküldü, size baba diyebilirmiyim amca? Amca viskisinden bir yudum aldı, davidoff 2000inden bir nefes çekti ve ortalık dumana boğuldu… Dumanlar içinden bir ışık belirdi, ve o an gözlerimin görme kabiliyetini yitirdi, dilimde tutulmuştu güçlük içinde abababa dedim. Ve karşımda o güne kadar gördüğüm en güzel manzarayı gördüm, bir demet kablo bana gülümsüyordu. Ve o an olmuştum, artık turuncu bir polar alacak olgunluğa eriştiğimi hissettim, ve işte black label whiskim ve puroya olan takıntım da böyle başladı, ve diğer özentiliklerimi de beraberinde getirdi, birdenbire kendimi Paris’de bir şatoda güzelliğinden ötürü kendime benzettiğim karımla, ve yürüyüşlerinden ötürü birer parçam gibi hissettiğim minik penguenlerimle buldum. (yağlı olmaları ve acaip yürümelerinden dolayı penguen diyorum, yoksa pek akmıyor biliyorum) Ve işte elimde whiskim, powerballım ve bilahere buzlu bardağımla bir aradayım, ve herşeyimi optik kabloya borçluyum. Hiç bir şeyden onu ilk elime aldığımda aldığım hazzı alamıyorum, itiraf ediyorum. Kendisinin ve arkadaşlarının yıllar önceki bir resmini sizlerle paylaşmak istiyorum, şerefine içiyorum aziz dostum!

Fikrimin 6mm İnce Gülü

Pes dedim vallahi…

ciikufte — Wed, 21 Oct 2009 13:43:56 +0000

Geçen bizim çocuklar ellerinde alkolsuz whiskeyler ağızlarında e-purolar atari’ de bir topun peşinden koşan 22 tane kapıcı çocuğunun hareketlerini izliyor ve hatta ve hatta bunlara yön veriyorlardı. Merakıma yenik düştüm ve sordum.

-Raad. O oynadığınız nedir puromun en tatlı yeri yavrum benim. Oğlumun bana bunun bir oyun olduğunu ve yeni çıktığını söylediğini hatırlıyorum. Bu oyunda ister bir kapıcı çocuğu olabilir ve en kral whiskeyleri satın alabilmek için yıllarca o takım senin bu takım benim dolaşabilir yada 11′ ini birden yönetip cuba’ da bir puro fabrikasına sahip olabilecek kadar zenginleşebileceğinizi öğrendim(Hemde commandatore’ nin yanı başında). Her ne kadar sür-real bir dünya olsada bu zevkleri tatmam gerektiğini yoksa bir daha raad olamıyacağımı fark ettim. Bu heyecan ve hevesle başladım yuvarlak küre peşinde koşturmaya. Balık ağları gibi olan yerlere hemde bana ait olan ağlara giden meşin yuvarlakları gördükçe bunları saymıyor hatta ve hatta diğer kapıcı çıcuklarının ayağımdan aldıkları topları geri istiyordum ancak vermiyorlardı. Bu durumlar karşısında ne yapacağımı bilemiyor en kalite whiskey şişelerimi sanki rakı içermişcesine boşaltıyor boşalttıkça kendimi kaybediyordum. Oyun üstüne oyun kaybettikten ve bir fıçı whiskeytükettikten sonra pes etmiş ancak çocuklarımın basitçe kazanıp benim beceremediğim bir şeyin varlığını öğrendiğim için bütün tadım kaçmıştı. Kendimi trance’ a verip odama çekildim. Geçici olarak turuncu polarıma ve kobelerime hatta ve hatta sigprtasını yeni değiştirdiğim z5500′ üme bile küsmüştüm. Bu meret beni çok yormuştu çoook…

Purom, Whiskim Ben ve Dünya Haritam

kompresörcü — Tue, 20 Oct 2009 22:00:13 +0000

Geçenlerde yine bir elimde purom, diğer elimde whiskim, bir ayağımda z5500 kumandası, diğer ayagımda 52 numara Zoom Air Kobe 52 oturuyordum. Zaman hızla akıyordu, ama aklım hiç oralı değildi. Akıntıya kapılmamalı, kendim bir akıntı olmalı ve akmalıydım. Çok şeyler düşündüm, geniz akıntısını, kanalizasyon sularını ve hatta Gulf Sittrim akıntılarını… Başka akıntıları da düşünmüştüm ama midem elvermedi kustum, içimdekileri akıttım bir kağıda, bir şiir oldum puromun tütün yaprağına yazıldım. Kadehimde zehir olsa, özentiyim içerim bana getir isimli quarteti dinledikten sonra Parisin ücra köşesinde 1 karısı, 3 çocuğuyla bir göz şatoda yaşan yalnızlığımın farkındalığını hissettim. Ve o an ürperdim, korkuyordum ama poker face ifademden ödün veremezdim, sarı kapşonumu kafama geçirdim, ve o anda çok acı bir gerçeğin farkına vardım, kapşonum son derece iğrençti ama yine de kendi kendime şöyle dedim “Sen raad ol koçum, kapşonmu onu geşcen…” Ve onu geştim, onbire ulaştım… Ve birden viskimin bittiği gerçeği yüzüme çarptı, sersemledim geri dönmek üzereydim ama bir powerball’ın 360 derece dönmesi gibi hızla döndüm ve o anda dedim ki cin fızz olsa akardı şimdi, bacardi mohito camdan bakardı dedim. Bu iğrenç esprimden sonra etrafıma baktım, kuşlar bile esprimden ürkmüş uzak diyarlara uçmuşlardı… Bir anda üşüdüğümü hissettim ve ölümü saldım, o anda ölenler için telefonumdan Armin Van Buuren’in en duygusal parçasını gönlümden koparırcasına dinledim ve tüylerim ürperdi, ve birden pantalonumda bir farklılık hissettim minik bir barış serçesi uçmaya hazır bir biçimde havalanmıştı bir kartal edasıyla… Neyse olsundu… Pek iyi bir kartograf olmasam bile purom, red labılım whiskim ve conversimle harikalar yaratacağımı emindim (siz raad olun koçum). Sonra dünyayı turlamaya başladım, her kurduğum cümlede adeta yüksekten uçuyordum, gezilerim sırasında bir kabileyi kendime taptırmayı bile başarmıştım. Bana hediye olarak taç bulamadıklarını ancak çok sevdikleri ve bundan önce kraliçelerine ait olan masaj koltuğunu hediye etmek istediklerini söylediler. Koltuğu aldım ve oturdum, biraz rahatsızdı sanki bir kısım çıkıntılar oturanın rahat etmemesini istiyor gibiydi ama olsundu… Ben onlar için kraldım ve hatta bir nevi lorddum, ancak ben ayrılırken kıs kıs güldüler, işte bu kısmı pek anlayamadım. Bu arada purolarımı da yanımdan ayırmıyor, hafif sarımlı olanları içerek tüketirken, sıkı sarılanlarında tütünlerini kendimi ayırıyordum. Her gittiğim yerde, yanımdan ayırmadığım puropen kalemimle bir çizgi atıyordum. İskoçyaya vardığımda, dünyanın haritasını çizmeyi tamamlamış, üzerine imzamı da atmış, hatta çizmelerimi soğuk kıştan korunmak için kullanmıştım. Eve döndüğümde ise hanımın Poker Face’i içimi sızlattı, bunun üzerine yanık Armin Van buurenden In and out of love’ı dinledim hakkaten aşka girip çıkmıştım… SON

Yazmasam Deli Olacaktım…

şezlongcu — Tue, 20 Oct 2009 21:53:11 +0000

Kadim dostumun ve kalemdaşımın birlikteliğimize kısa ara vermesi üzerine bu yazıyı kaleme döküyorum. Sait Faik’in dediği gibi “Söz vermiştim kendi kendime; yazı bile yazmayacaktım. Yazı yazmak da, bir hırstan başka ne idi! Burada, namuslu insanların arasında sakin, ölümü bekleyecektim; hırs, hiddet neme gerekti. Yapamadım. Koştum tütüncüye, kağıt, kalem aldım. Oturdum. Adanın tenha yollarında gezerken canım sıkılırsa küçük değnekler yontmak için cebimde taşıdığım çakımı çıkarttım. Kalemi yonttuktan sonra tuttum öptüm. Yazmasam deli olacaktım” şıkıdım şıkıdım şıkıdım… Bu aşk beni deli edecekti, bir insan yazmaya nasıl ara verirdi uykularım kaçıyor. Günlerce uykusuz kalıp yatağımda dönüyordum. Eşim şüpelenmeye başlamıştı. Ucu kütleşmiş kalemlerime gözü ilişmişti. Ama ona da dediğim gibi bu tamamen duygusal bir olaydı. Beraber tartıştık ve bu arkadaşımızın ayrılığının kısa süreciğini temenni ettik, ben temenni etmeden öteye geçmek istiyordum. O temenni sınırını aşmak istiyordum. Aceleyle evden çıktım, ama kadim dostumla buluşmak için royal-salute whiskey, cohiba ve turuncu polarımı unutmadım tabiki… Paris sokaklarını arşınladım, çok ilginçtir kadim dostumun adresini almamıştım. Puromu yaktım polarımın kapşonunu başıma geçirdim. Champs Elysees’i baştan sona dolaştım dostum başka yerde oturuyoz olamazdı. Sabaha kadar aradım, arandım kendi içimde yolculuklara çıktım, trance dinledim. Sonra evime sabaha karşı döndüm. Eşim endişelenmeye başlamıştı benim ise ağzımı bıçak açmıyordu. Nasıl derdim dostumu bulamadım diye, içim kan ağlıyordu. Gözüm masadaki küt kalemlere ilişti daha geçen gün yazmıştım, nasıl olabilir diye düşündüm önemsemedim. Çocukları gittim öptüm, yattım. Ertesi gün geldiğinde çok farklı duydular içindeydim, dünkü o dostunu kaybetmiş ben yoktu sanki. Yeni bir hayata başlamış ben vardı. Daha yeni şatosuna katılmış bir yorgun yazar. Olanları düşündüm anlam veremdim. Eşime konuyu açmaya karar verdim. Eşimin anlattıkları beni çok sarsmıştı. Şatoya daha yeni gelmiştik ve ben yazmaya ara vermiştim… Bunun ileride sorun açıp açmayacağını bilmiyorum ama son kararımı vermiştim. Biraz kafamı dinleyip kendimi whiskey, puro ve trance üçlüsüne verecektim. Uzaklara yapılan gezilere kendi sağlığım açısından birazda olsun ara verecektim, ama yazmaya asla. Yazmasam deli olacaktım….

Veda

trafocu — Tue, 20 Oct 2009 21:38:24 +0000

Turkiyenin icinde bulundugu bu karisik gunlerde basin grubumuza yapilan saldirilari bugune kadar hep sakin ve makul bir uslupla degerlendirmeye calistik. Birakin farkli basin organlarini, kendi ailemiz icerisinde muhalif seslere izin vermekle kalmadik, bunu hep tesvik ettik. Bu saldirilarin son gunlerde aileme zarar verecek kadar asagilik ve tehditvari hale gelmesi, bu ulkede bir seyleri degistirmek isteyen, yikici degil yapici olmak isteyen, sorunlardan degil cozumlerden konusmak isteyen bircok insan gibi beni de yildirmayi basarmistir. Okuyucularimdan ozur dileyerek bu son veda yazisini kaleme almaya karar verdim.

Turkiye Barzolastirilmak isteniyor. Turkiye Polare edilmeye calisiliyor. Turuncu Polar. Ukrayna’nin Turuncu Devriminden hic ders almamiscasina.. Sanki bize bu film 50 yildir izletilmiyormuscasina.. Inaniyoruz, Barzolasiyoruz, Turuncu Polar giyiyoruz..

Bu donusume karsi cikan her nefer, buyuk medya patronlari tarafindan yildiriliyor, elimine ediliyor. Bu konu hakkinda yazdigim 10larca rapor var ve inanin hepsini de 3 gunde yazdim. Evet, pes ediyorum.

Bugun kose yazarligindan ayrilmam gerektigini genel yayin yonetmenim aksam yemeginde bana bildirdi. Yemek gayet sakin gecti. Genel yayin yonetmenim durumu uygun bir dille anlatti.. Bir sure sessizlik oldu, ikimizde trance e dalmistik. Biraz T-Bone, biraz viski. Ondan son bir veda yazisi icin izin istedim, “Tabiki olur ustadim, bunca yillik hukukumuz var” dedi.

Evet, bu gemi batiyor.. Ve isterdimki gemide herkes kurtulana dek kalayim.. Ama olmadi. Dayanamadim.

Uzulmeyin, biz eski toprak yazarlar veda ederken, yeni kan gencler geliyor. Bugun aramiza yeni bir arkadasimiz katildi. Onu da buradan tebrik ediyorum.

Simdi sirada ne mi var? Fransada yillar once satin aldigim Şanzelize Avenüsünde bir Şatom var. Eşim ve cocuklarimla oraya yerlesip, kendimi dinlendirmek istiyorum. Hicaz makaminda Trance Tas plaklarim, Royal Salute Whiskey’m, Cohiba Esplendido purom ve ben…

Selametle…

Kıyafetler Hakkında Kendimle Bir Dialog

şezlongcu — Tue, 20 Oct 2009 19:27:59 +0000

Puro arayışımdan yeni dönmüşümtüm. Eşimle ve çocuklarla hasret giderdik. Daha sonra üstüme eşimin Galeries Lafayette den bana hediye olarak aldığı turuncu polarımı giydim ve elimede puro ile whiskeyimi aldım her zamanki gibi. Yine bir serüvene çıkacak, türlü türlü ülkeleri gezecektim bir yandanda esen sert lodosa yeni turuncu polarımla dayanacaktım. Yine sert bir paris akşamıydı, esen rüzgar serüvenimin çokda uzun sürmeyeceğinin habercisiydi sanki ama kararlıydım. Kendime bugünün ödülümü böylece verecektim. Gerekirse hasta olacaktım ama bu kıyafet sorunu olayını kökten çözmem lazımdı. Yine kendimi bahamalarda buldum. Hava 45 dereceydi üstümde turuncu polarım vardı. Bahama sokaklarında gezerken gözlerim kıyafet reyonlarına kayıyordu, mayolar, bikiniler, t-shirtler, zoom air kobeler ve purolar… Turuncu polar yoktu. Dedim polar bu kadar basit bişey olmamalı. Polar ekşideki 3. entry ye göre polyester den yapılan ve %100 polyester olanları makbul olan daha çok sportif aktivitelerde bulunanların kullandığı, kazaktan daha verimli olan kumaş” imiş. Ama olaya ben bu gözle bakmıyorum. Polar insanın en iyi 4. arkadaşıdır, polar bir yaşam biçimidir hele turuncu polar bir hayat felsefesidir. Polar giymek Hegel’e göre bir Dialektik süreçtir. Diyalektik süreç biri olumlu, biri olumsuz iki kavramın çatışmasından olumlu bir kavramın elde edilme sürecidir. Yani olayı şu şekilde bağlayabiliriz polarsız bir dünyada karşıt düşünce olarak bir kişiye dünyada mevcut olan bütün polarların düşmesi. Bunu harmanladığımızda hemen hemen herkesin polara daha doğrusu turuncu olan bir polara erişimi oluyor. Bendeki bu dialektik duruş hemen ortaya çıkmadı, havanada puro fabrikalarını gezerken (geçen yazımda süpriz olsun diye söylemedim) ortaya çıktı. Bir anda irkildim eşim ağzımdaki bitmiş puroyu alıyordu bütün polarım kül olmuş ama olsun polar 40 derecede ve soğuk suda bütün lekelere meydan okuyabiliyor. Bol whiskeyli,purolu,tranceli ve turuncu polarlı günler dilerim…

T-Bone uzerine

trafocu — Tue, 20 Oct 2009 18:44:31 +0000

Birkac gun once imza gunum nedeniyle Ankara’daydim. Hazir orada bulunurken, uzun suredir gorusemedigim edebiyat dunyasindan birkac kadim dostla Big Chefs’de hasret giderme firsati buldum. Cukurambar’da cok şık bir mekan yapmis kendine Big Chefs. Arkada hafiften calan Trance Energy 2009 mekanin kalitesini gosteriyordu. Restoran sahibi Big Chef benim Heybeliada Bahriye Mektebinden bizzat arkadasim zaten. Menuyu begenmeyen arkadasim (bulundugum medya organinin genel yayin yonetmeni), Sakaryadaki Mercan Baligi tavsiye etti, kendi sozleriyle ifade edeyim “Ustadim” diyor “Hani London Bridge’in altinda Fish and Chips yersin ya iste oyle bir sey..” .

Malumunuz Champs Elysees’deki Chateau ma icra geldi gecen gun. Chateau’ya icra gelince mahzendeki bizzat Thomas Jefferson’a ait 1787 Chateau Lafite de gitti fakat neyseki yarim sise Georgia moon ve 11cm Royal Salute kacirabildim Turkiyeye. Apar topar kactik bu nedenle Avrupaya da arada sirada yaptigim Londra kacamaklarina da Fish and Chips’e de hasrettim. Fakat menude T-Bone dikkatimi celbetti. Languedoc roussillonda Carcassone’da ufak bir butik restaurantda yemistim en son.

Ustadima sordum sakayla karisik ne gider bu T-bone un yaninda diye. O kendine has gevrek gulusuyle Kirmizi Sarap tabiki dedi. Rhetorical bir soruydu aslinda ama cevap karsisinda saskinligimi gizleyemedim.

Turkiyenin onde gelen yazarlarindan, bircok kitabi var, ama T-Bone ile Kirmizi Sarap gider diyordu. Turkiye hala tabularini yikamamis ve sanirim hic yikamayacak dedim icimden. Dunyanin heryerinde, en pahali restoranlarin sahiplerine sorun, alacaginiz cevap aynidir: Tabiki Whiskey.

Sozu cok fazla uzatmayayim, demem o ki, Turkiye sistematik bir sekilde Barzolastiriliyor. Viski kulturunu gectim, Puro kulturu yerlesmemis daha. Herkeste bir Poker face.

Sanirim bu ulkede bizim gibi aydinlara yer yok. Fakat yapacak cok birsey yok. Turkiyede bir sure daha kalacaga benziyorum. Kendime Beykozda 3+1 kombili Chateau bakmaya basladim bile. Ne diyelim, Devaient être en Barzo Paris.

Zoom Air Kobe 5

şezlongcu — Tue, 20 Oct 2009 17:35:53 +0000

Evet arkadaşlar bugün size daha elime yeni geçen kobe zoom air 5 in incelemesini yapacağım. Öncelikle bende zoom air kobe 4 ten tam 8 tane var. Bütün renkleri ve bütün numaraları, ayağıma olmayan numaraları daha çok seviyorum zaten pek giydiğimde yok. Sadece yatarken ve duşa girerken giyiyorum. İlk zoom air serisini ekşide görmüştüm. Okuduğum yazılar beni mest etti, mest oldum vallahi jest oldum aaaa. Kız seni alan yaşadı dertlerinde boşadı. Şimdlik benim pop müzik dinlediğimi sanacaksınız ama parisdeki evimi ziyaret eden kadim doslarımdan birisi bütün evime döşediğim z5500lerden açtığı bu müzik bugünlerde zihnime kazındı. Viski-puro yapıp eyfel kulsine daldığım zamanlarda ayağımdan hiç çıkarmadığım zoom air kobe 5 bana 4deki zevki yaşatamadı. Biraz ayağıma dar geliyor sanki. 38 numara olduğundan olabilir. Ama ayakkabı akıyor. Eşimde pek beğendi ama çocukların pek hoşuna gitmedi benim gibi. Sürekli yemek masası ve sahip oldukları oyuncak şatonun üstünde durmasından olabilir. Ayakkabı 10 üstünden benden 6.5 almayı başardı(şimdi yazıyı yazarken mail yağmaya başladı neden 6 yada 7 değil diye çok basit bir açıklaması var bu işin. Barzo olan bilir şekerim…). Size bol trancelı günler diliyorum.